W jesiennym listopadowym kalendarzu obchodzimy co roku uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny czyli Święto Zmarłych. Dni te napełniają serca wierzącego człowieka niezwykłą radością i pokojem.
Każdy początek listopada ma w sobie coś niezwykłego. Spacerując cmentarnymi alejkami wśród kolorowych liści i zapalonych zniczy, czujemy obecność tych, których już z nami nie ma. W takich chwilach często sięgamy pamięcią do drobnych gestów, ciepłych uśmiechów, wspólnych chwil spędzonych w domu przy stole. Początek listopada to czas zadumy, refleksji nad ulotnością życia a także potrzeby, by modlitwą łączyć się z naszymi bliskimi zmarłymi.
W pierwszych dniach listopada odwiedzimy groby naszych bliskich, pochylając się nad ich mogiłami modląc się w ich intencji. Zapalimy znicze, złożymy kwiaty będące symbolem pamięci. To dni, które wykorzystujemy do duchowego kontaktu się z tymi, którzy wiecznie żyją w naszych sercach.
Pochyleni nad grobami naszych bliskich, w te listopadowe dni wierzymy, że mocniejsza od śmierci jest odwieczna miłość Boga i Jego niepojęte miłosierdzie. Te listopadowe spacery wśród mogił zmarłych niech staną się dla nas odkrywaniem na nowo wiary w Zmartwychwstanie. Bowiem dusza nigdy nie umiera.
W naszej szkole również pamiętamy o tych, którzy zostawili po sobie trwały ślad. Wspomnienia, wdzięczność i szacunek to wartości, które chcemy pielęgnować, ucząc się nie tylko historii, ale i wrażliwości na drugiego człowieka. W listopadowej zadumie, wspominając i szukając odpowiedzi na temat życia, odwiedzamy miejsca wiecznego spoczynku naszych przodków, a tam:
„Płoną świeczki”
Dzień jesienny tak cicho
Jak liść zżółkły opada;
Złoto ma z października
Smutek ma z listopada.
I w ten smutek złotawy,
I w ten płomyk zamglony
Przybrały się Zaduszki
Jak w przejrzyste welony.
Płoną świeczek szeregi,
Płoną świeczek tysiące,
Powiewają płomyki
Zamyślone i drżące.
Więc płomykiem jak dłonią,
Dłonią ciepłą i jasną,
Pozdrawiamy tych wszystkich,
Których życie już zgasło.
Pedagog szkolny: Anna Zaucha
